راه‌هاي جمع

راه‌هاي بسته

راه‌هاي نيامده

كوه ها كه بلند  ِ  به غم

تيرگي كه هنـوزهاي  ِ  به مـاه

سرزمين كه سر   ِ   زمين     سوخته

پيچكي است بودن، از   ِ  بودن

پي سرودي از سكوت  ِ  به ما         سكوت

در رصد رسيدن اندوه  به لب

كشف دوباره ي  بود  مي رسد

چشم كه خورشيدش مي رسد به ماه

.

.

.

مهران سيدي

8 / 6 / 90   

عكس: انی لبوویتز

Annie_Leibovitz

1

وقتي كابوس هاي من قد كشيدند

خدا را سر بريدند در محراب

و ناقوس را در حلقــوم خدا كردند

اذان مكر مي‌خوانند اين موذن‌هاي دروغ

و طبل بزرگ؛ زير  ِ پاي  ِ  بريده  ِ چپ

از تجاوز چنين مي‌گفت:

 مريم باكره، خنجر حامله شد

تير ماه هشتاد و هشت

..........................

2

هنوز هاي يك من

درد را كه كشيدم

دايره شد

بغض را كه شكستم

مثلث

گير كرده‌ام كنج مربع

من دلم مستطيل مي‌خواهد

خسته از هذلولي‌ها

واكنش آخر بودم 

بنگ بنگ

خط مستقيم چه حالي دارد

پشت نهنگي كه "ما"  "من" صيد مي‌كرديم

بيضي كشيده‌ام

كه ابروي يائسه‌اي نشود سيمرغ  فاحشه‌اي در رگبار

و آيينه‌اي؛ حكمش نشود يك تبعيدي در خورشيد

تجاوز متن به يك دريا

صدفي بود كه سر سفره هم جان داشت

اينك به ديار  ِ زنان ِ رنگ پريده

و جنين‌هاي  ِ بي‌پدر

لعنت نفرست؛ نگاه كن

اين متن، شهرِ بي‌تو را هنوز، سه نقطه مي‌كارد

. . .

بيست و نهم اردي‌بهشت هشتاد و هشت

در نقطه‌اي از اكنون زمان

من شايد سي سال پيش

به تكاپوي ديدن پشت اين كوه

دست از جيب در آوردم

و سنگ بود كه از من

بر من رو به آيينه روان

و چه سود كه تو خنديدي

آنگاه كه مي‌گفتي

اين تجربه‌اي بود

و ما هنوز هم، ساعت رفتن را

مهران سيدي