دوستاني كه در ديدن صفحه‌ها و بخش نظرات مشكل دارند مي‌توانند مرورگر فايرفاكس را از اينجا دانلود نمايند. همچنين در صورت تمايل مي‌توانيد نظرات خود را به  آدرس ايميل كه در بخش اطلاعات وبلاگ قابل دسترسي است ارسال نماييد تا از طرف شما سروران به امانت منتقل گردد.

با احترام

مهران سيدي

1

وقتي كابوس هاي من قد كشيدند

خدا را سر بريدند در محراب

و ناقوس را در حلقــوم خدا كردند

اذان مكر مي‌خوانند اين موذن‌هاي دروغ

و طبل بزرگ؛ زير  ِ پاي  ِ  بريده  ِ چپ

از تجاوز چنين مي‌گفت:

 مريم باكره، خنجر حامله شد

تير ماه هشتاد و هشت

..........................

2

هنوز هاي يك من

درد را كه كشيدم

دايره شد

بغض را كه شكستم

مثلث

گير كرده‌ام كنج مربع

من دلم مستطيل مي‌خواهد

خسته از هذلولي‌ها

واكنش آخر بودم 

بنگ بنگ

خط مستقيم چه حالي دارد

پشت نهنگي كه "ما"  "من" صيد مي‌كرديم

بيضي كشيده‌ام

كه ابروي يائسه‌اي نشود سيمرغ  فاحشه‌اي در رگبار

و آيينه‌اي؛ حكمش نشود يك تبعيدي در خورشيد

تجاوز متن به يك دريا

صدفي بود كه سر سفره هم جان داشت

اينك به ديار  ِ زنان ِ رنگ پريده

و جنين‌هاي  ِ بي‌پدر

لعنت نفرست؛ نگاه كن

اين متن، شهرِ بي‌تو را هنوز، سه نقطه مي‌كارد

. . .

بيست و نهم اردي‌بهشت هشتاد و هشت

ديدگاه سروران گرامي

*********

كوروش همه‌خاني

جای دوری نشسته ام که جز نقش خیال دوست هیچ منظری منورم نمی کند .اما برای مهران مهمان نواز به عیادت کلمات اش آمده ام که بسی زخم در آن کاشته است.

شعر اول ات آنقدر استخوان سوز است که در کابوس ها ی این روزگار تلخ از قد و قواره ام شعله می کشد .و نفرینی بر می تابد که به قول لورکا از خنجر اش گل بر نمی تابد که همانا حامله اش می کند تا به کشتن نور نظاره کنیم و در مفهوم دیو نو سوسی اش : تمام دستگاه عاطفی را برانگیخته و تیز می کند آنچنان که تمامی وسایل ِ بیانی خویش را یکباره بیرون می ریزد و دگر گون کردن را به میدان می اورد .این درد جانسوز چیست که شاعر را به وجد محراب و حلقوم و موذن به تجاوزی، نظاره گر کرده است که حتا مریم را این چنین حامله ی این روزگار تلخ به حیرت وا داشته است.با کابوس تو هر مخاطبی قد می کشد و با سر ز خجل ات این روزگار در خود فرو می رود و به قول بودلر :هنرمند واقعی کسی ست که طبق آن چیزی که می بیند و حس می کند هنر خود را می آفریند.

و اما شعر دوم :از شاعری درد کشیده می گوید که درد در درون اش به شکل دایره می چرخد و بغض را چمباتمه می زند که در راس سه ضلع قرار می گیرد برای امتحان در تاریکی بنشنید سایه ی شما گویا می شود.شاعر در کنج کدام قفس چهار دیواری برای خود درست کرده که نمی تواند این دل عاشق را به شکل مستطیل آنچنان بکشد تا در راس ِخطی صاف، هذلول بیان خویش را روی صافی کاغذ رسم کند !در این آینه ی محدب ِ بیضی ست که خود را با سایر مردم به حکمی ازلی به تبعید خورشید می برد .تا در تجاوز دریا صدفی شود آنچنان درخشنده که سفره ها را رنگین کند.شاید بسترش صدف خالی یک تنها یی ست که در بازتاب زنان این مرز و بوم با لعنتی نفرین شده ،تنها چند نقطه ی خالی را سبز کند.

این شعر یک بازبینی رونما دارد و یک ژرف بینی تاویلی که علت را بر معلول مقدم می دارد .به قول لویناس بزرگ ترین فیلسوف اخلاق ِ قرن بیست : در چهره ی این شعر تقدسی وجود دارد که امر واجبی را به مخاطب نشان می دهد یعنی تقدم دیگری بر من ، در این رویا رویی من با چهره ی کسانم به این نتیجه می رسم که من برای دیگری هستم و دیگری بر من تقدم دارد به تعبیری بودن برای دیگری یعنی مسئول بودن در قبال آزادی دیگران.

شاعر در این شعر شهر را کم کم خالی از عشاق می بیند.و در صراحت بیان خویش سه نقطه را می کارد که آغاز واکنشی ست نسبت به وقوع حوادثی که نظارگرش بوده است.

با سر زلف تو مجموع پریشانی خود

کو مجالی که سراسر همه تقدیر کنم

دور شو از برم ای واعظ و بی‌هوده مگوی

من نه آنم که دگر گوش به تزویر کنم

زبان نو و مدرنی که در این شعر بکار برده شده ، خاصیت معنا را دو چندان کرده است .و تاویلی را بر می انگیزد تا در بیت ها ی افقی و عمودی با شعری درفشان مواجهه شویم و شهری را به تماشا آوریم که شاعر اش لعنت اش را بصورت تصویری!! و فوق العاده درخشان به رویت آورد .سه نقطه را بر می دارم و به عنوان یک مخاطب سه کلمه می کارم .تا بر دایره ی دلش از غصه غباری ننشیند.(عشق ، عشق می آورد) رفیق نگاه کن هر زنی قهرمان اصلی زندگی خویش است!

با عشق وفروتنی

.........................

جناب همه‌خاني، كوروش بزرگوارم

از اينكه در "دورهايي كه نزديك است" و "خلوت خيال دوست" من را قابل دانستيد و ساحت قلم را بر من نوراني و متذكر شديد، سپاس ويژه دارم. جز اينكه بگويم از اين همه بذل توجه شما به خود مي‌بالم چيز ديگري نيست كه صداقتم را نشان دهد. پندهاي فراواني بود كه برداشتم و آنقدر فهميدم كه بي‌تملق هنوز در باب انديشه و ادبيات چه راه سختي پيش رو دارم. باشد كه بياموزم

با احترام و درود خالصانه

مهران سيدي

*****************************

پرستو ارسطو

خدا را سر بريدند در محراب

و ناقوس را در حلقــوم خدا كردند

شاعر تصویری را به یاری اندیشه و اندیشه اش را بیاری تصویر جان بخشیده
و خیال انسانی را تا سرچشمه ی جنبش ذهنی خود خط داده .
خدا وانسان چون خمیر مجسمه سازی در دستان او در پروسه ی تغییر وتبدیل اصولی کلیشه ای بر مبنای فرضیه ی انکار ناپدیری به انکار کشیده شده.
ذهن زخمی و قلب مجروح شاعر با وجودی که نیروی زنده ی طبیعت است دست به نابودی ی ساخته های ذهنی خود زده تا رهایی خویشتن را از قید و بند قراردادهای پیش نوشته شده ممکن سازد تخیلات او که همان روح او ست به پاره ای از
وا گرایی ها. تن در نمیدهد
تصاویر در فضایی کابوس زده چون ارواح میرقصند و پیام تلخ مرگ نمودار حیات و ارزش های حیاتی را رسم میکنند
کیمیاگر احساس واندیشه ی او ماده ای را به مقام الوهیت می رساند و آنرا به تیغ
ستیز مثله اش میکند
در این شعر، شاعر با زبان عصیان شعله های آتشی راافروخته که نرمی زبان وبیان همشیگی اش را( که بسیار هم شاعرانه هست) در قالب تصویر و استعاره دود کرده تا بلکه از سوزش چشمانمان به عمق فاجعه ی ای که برایمان تصویر کرده پی ببریم وبیدار شویم وبا فریاد خود در ظلمت پژواک مناره ها ، گل های سیاه ترس را رویانده وشکفته . با خنجری که نطفه ی وحشت ومرگ میکارد بکارت باور های روشن وپاک را بر داشته .

درد را كه كشيدم

دايره شد

بغض را كه شكستم

مثلث


گير كرده‌ام كنج مربع


روان شاعر که آمیزه ای از از کلمات مستعار و مجاز است در تحلیل عینی
با رسم اشکال هندسی که نمایشگر جهت و معنا ی تصاویر واستعارات شاعر است
به ساختن تصاویری از واقعیت می پردازد که فراتر از واقعیت ها میرود تا
با لرزه هایی که بر تن باور مخاطب میاندازد
ارتباط واقعیت با واقعیتی سیاه ومبتذل را عینی تر به جلوه بکشد ودغدغه ی عدالت اجتماعی را در بند بند شعر می ينيم
بکار گیری اسطوره های هندسی که از ديدگاه شاعر نقل کننده ی سرگذشت نافرجام خود اوست و راوی واقعه ای در زمان شگرف!بربریت استاست.او با این هنر واهمه انسان را از تباهی در اثرش برجسته کرده
وماحصول اين ترسیم چون هنر بصری به صورت رمز نمود پيدا کرده
شعر موفقی را همراه با موسیقی دردناک خواندم

با درود واحترام

.........................

سركار خانم ارسطو

دوست ارزشمندم
سپاس براي خوانش شعرم و واكاوي "متن" شعر
چيز ديگري نميگويم تا از دوستان و سروران بياموزم
با احترام
مهران سيدي

*****************************

حسين صولتي - يه رهگذر

با درود .. به دوست شاعرم
وطن غرغابه ایی دلگیر و بی آرزو یافتم در این نگاه ...زمزمه ایی بی‌زندگی ساز .. که غم را می افزاید .. تا قطره ی اشکی که بی اختیار از گونه ی دلی فشرده فرو می چکد .. دود میشود ...
دوست من یادمه جایی از زندگی گفتم .و از نگاه متخللش .. که دستان جادویی اش لذت و سپیدی در کام می نشیند ... .. نوع نگاهتان تا بیزاری ها دارد پیش میرود .. این نگران کننده میشود .. گاهی .. دوست خوبم شرایط و زمانه را ما می سازیم .. مگر ما چقدر وقت داریم تا نزاع و دعواها و اغواگری های ذهنی را به بطالت بگذرانیم .. یه روز دنبال این و روزی دیگر دنبال آن .. .. برای چه ..
مگر نه اینست که ما در پی زندگی می دویم .. ایا این راهی که میرویم در پی شرایطی از پیش تعیین شده .. آن لحظه ی بکر و خواسته ی ارمانی ماست .. روزی به خود میاییم و دیده خواهیم شد که عمری را صرف حذف فیزییکی گذرانده ایم .. دنبال این و ان .. به هیچ رسیده ایم ...
زیر بنای افکاری که در ایران پایه گذاری شده ... توسط مردمانش کم و بیش این را می طلبد که .. به سوی نیستی فرورود تا از خاکستر این ققنوس بیدار و آتشین نوزادانی عاقل بیرون بجهند .. جامعه ی ما دارد تاوان ندانم کاری و تنبلی هایش را پرداخت می کند ..روزی این نیمه جان خودش به این نقطه برسد . که راهی را که رفته اشتباه بوده و باید بر گردد...
به زور هم نمیشود .. بیداری فروخت گلم .... من هیچگاه از نگاه سنتی به قضیه ی بی فکری ها و نادانی های ذهنی .. نگاه نکر ده ا م.. هر چیزی قیمتی .. گرچه فروختن و یا خریدن جانها باشه ... وقتی قلب روشنی دچار بی فانوسی شده اسیر ظلمتی گنگ ... بی سقف . بی دروازه .. کنارم بنشین .. انسان متولد اینده ام را نظاره کن ..

ممنونم حسين جان از نگرش عميق شما، در باب موضوع مورد اشاره شما بايد به تفصيل گفتگو كرد. آن ريشه "فرو رونده" حاصل بذري است كه به خواست كس نبوده؛ كه طلب غم كه كند؟
به هر حال، مبحثي چنيني، بيشتر واكاوي ميخواهد در باب جامعه شناسي و روانشاسي جامعه و چگونگي "نشت انگاره هاي نيست گرا "در لايه هاي فكري كه خود بحثي است از اينجا افزون و شايد از من هم بيشتر
بهانه اي پيدا شود با صرف چايي بحثي دلچسب خواهد بود
ارادت و درود
مهران سيدي

آري اي دوست

خوب بودن خوب است ولي

اگر از ياد ببريم اندوه زمان

و نگوييم از دردها

و مرور نكنيم هجوم ِ تلخ ِِ واژه‌هاي ِ يخ زده‌ي ِ يك ترانه‌يِ وحشي را

چه كسي مي‌داند

شايد چون ساقه‌ي هميشه خشكي باشيم

آري اي دوست

خوب است فراموش نشود

عكس‌هايي يادگاري از لحظه‌هاي تدفين يك تنهايي

و بغض‌هاي خسته‌ و سربسته‌ي يك آيينه‌ي زخمي و غمگين را

كه فقط سوخت و ريخت و شكست

آري اي دوست

خوب است فراموش نشود

لحظه‌ي تحويل سال دگر و نيم‌نگاهي از پس پرده

به كردارِ  ِ قطاري ِ بي‌پرواي ِ دل بخت‌برگشته

كه واگن به واگن پي ياري مي‌گشت

چون كلاغي سر به هوا

 فقط پـي ِ تكه پنيري فاسد باشيم

و از خود آرام

رو به آيينه پرسيم

چه كسي قايق بي پارو مي‌خواهد

و دلگير نشويم از سيل

كه چشم‌هايي است بغض تركيده

و طوفان را ملامت كه نشايد

كه نسيمي است تيمم كرده

آري اي دوست

خوب است فراموش نشود

رقص قاصدكي دم مرگ را

كه با باد، پنهاني چنين مي‌گفت

لحظه‌هايت شيرين

روزهايت به عشق آذين

نفست هميشه كوبنده

و مهرت هميشه برقرار باد

آري اي دوست

نوروز تو پيروز

و هر روز تو نوروز

.......................

مهران سيدي

اسفند سال هشتاد و هفت

سالي كه آيينه سخت شكست

در نقطه‌اي از اكنون زمان

من شايد سي سال پيش

به تكاپوي ديدن پشت اين كوه

دست از جيب در آوردم

و سنگ بود كه از من

بر من رو به آيينه روان

و چه سود كه تو خنديدي

آنگاه كه مي‌گفتي

اين تجربه‌اي بود

و ما هنوز هم، ساعت رفتن را

مهران سيدي